Tijd voor een update want het is – helaas – al weer enkele dagen geleden. Het is momenteel ook zo druk dat ik 's avonds eigenlijk weinig zin meer heb om nog een blog te schrijven. Dan duik ik liever in mijn bed, kijk ik de herhaling van De wereld draait door en call it a day.
Goed, terug naar afgelopen vrijdag: de trouwdag van Ruben & Carina. Wat een prachtige kerkdienst. De gaventest mag dan aangeven dat ik de 'gave van het celibaat' heb, daar was weinig van te merken tijdens die dienst. Voor Ruben zijn belofte deed, speelde hij op de piano een lied dat hij speciaal voor Carina geschreven had. Als zij geen 'ja' had gezegd, had ik het gedaan! Ja, zo'n dienst zet mij wel aan het denken. Over wat het is om jezelf te kunnen delen met iemand anders. Vrijgezel of niet, ik denk dat iedereen daar naar verlangt. Iedereen wil toch aan anderen vertellen wat hij (of zij) denkt, wat hij voelt en wat hij heeft meegemaakt? Je leeft om je leven met andere te delen, zo denk ik wel eens. Hoewel ik er tegelijkertijd bij moet zeggen dat een ander jou nooit volledig kan kennen. Zelfs je eigen vrouw niet, hoewel zij natuurlijk wel heel dicht bij komt. Akelig dichtbij, zal een getrouwde man misschien reageren. Ik hou het maar op 'gezellig dichtbij', want het lijkt mij fantastisch om iemand als maatje te hebben, iemand die je eigenlijk niets hoeft uit te leggen. Zo'n iemand is natuurlijk God. Hij kent mij beter dan ik mijzelf ken en dat geeft rust. Als anderen mij niet begrijpen, dan maakt mij dat weinig uit. De belangrijkste Persoon in mijn leven kent mij wel. Toch, ik geef eerlijk toe, is dat natuurlijk een hele andere relatie. En verlang ik dus nog steeds naar een vrouw, een maatje… stiekem, want eigenlijk heb ik weinig tijd.
Afgelopen zondag moest ik (s)preken in een gemeente in Oudewater. Voor de tweede keer. Een aantal maanden geleden sprak ik voor het eerst. Niet alleen in die gemeente, het was voor mij überhaupt de eerste keer tijdens een gewone zondagmorgendienst. Toen sprak ik over onze toekomstige (letterlijke!) opstanding uit de doden, een onderwerp dat mij heel dicht aan het hart ligt. Dat wij zullen opstaan uit het graf is een waarheid – een hoop (!) – die veel gelovigen volgens mij vergeten zijn. Afijn, dit keer was het thema van mijn preek 'de liefelijke geur van Christus verspreiden'. Voor de zomer stond ik voor de wierookafdeling van de Xenos en schoot 'opeens' de tekst uit 2 Korinthe 2:15: "Wij zijn voor God een geur van Christus onder hen, die gered worden, en onder hen, die verloren gaan". Ik wist direct dat dit het onderwerp van mijn preek zou worden. En ik wilde perse wierrook hierbij gebruiken. Dus dat heb ik gedaan. Zelf rook ik er weinig van, omdat ik chronisch verkouden ben, maar mijn toehoorders hadden een andere ervaring. Waarschijnlijk ruikt het er nog naar in die zaal.
Ik verwees in mijn preek naar het reukofferaltaar (Exodus 30). Er zijn zoveel geestelijke lessen hieruit te leren! Het materiaal (sittimhout en goud) waarvan het altaar is gemaakt, verwijst bijvoorbeeld naar de menselijkheid en goddelijkheid van de Heere Jezus in één persoon. En zoals de wierrook alleen te ruiken is wanneer het met vuur wordt aangestoken, zo kunnen wij alleen de geur van Christus verspreiden als wij ons door de Heilige Geest laten leiden. Bovendien staat er dat de priesters geen vreemd vuur en geen vreemd reukwerk mochten gebruiken. Zo moeten ook wij leven als heiligen, en ons niet vermengen met deze wereld. Prachtige beelden allemaal. Ik ga hier morgen een artikel over schrijven, dus binnenkort je dit allemaal lezen op mijn weblog.
Nu is het inmiddels tijd voor een film, want anders is deze dag – mijn laatste vrije dag voor deze maand – ook al weer voorbij. Adios!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten