In eerste instantie is dit natuurlijk een triest bericht. Maar toch, als ik er langer over nadenk, is dit juist een vreugdevol bericht! Want blijkbaar gaat er zoveel kracht van het Evangelie uit in Afghanistan, dat de Taliban er alles aan doet om te voorkomen dat Jezus Christus gepredikt wordt. Zij zien dat Gods Woord een machtig wapen is, logisch dus dat zij zich hiertegen verzetten. Als we niet op verzet stuiten bij de prediking van het Evangelie, moeten we ons afvragen of we wel werkelijk Christus verkondigen. Dit doet mij overigens denken aan een verhaal uit Peper & Zout van J. John en Mark Stibbe (pag. 52):
Een islamitisch commentator zei het volgende over de invloed van fanciscaner monniken in het Midden-Oosten:
De enige zendelingen waar we bang voor zijn, zijn de franciscaner monniken. Al zevenhonderd jaar lang krijgen we de zenuwen van ze. We benaderen potentiële bekeerlingen altijd met apologetische argumenten. Wij kunen heel goed rederen, maar dat werkt niet bij die franciscanen. In plaats van de discussie aan te gaan, gaan ze stilletjes onze steden door om iedereen te dienen. Als mensen dat eenmaal hebben meegemaakt, raken ze geinteresseed in het christendom. Voor je het weet, zijn ze volgelingen van Jezus. Die franciscaner christenen vechten niet eerlijk met ons!
Natuurlijk, deze Zuid-Koreaanse waren van te voren gewaarschuwd om niet naar Afghanisten te gaan. Toch gingen ze. Maar is dat zo verkeerd? Zijn het niet juist christenen geweest die vaak tóch naar die gevaarlijke gebieden gingen, waar anderen niet durfden te komen? Velen vinden dit wellicht onverantwoord, maar christenen denken - als het goed is - anders. Natuurlijk zijn er risico's, dat hebben deze Zuid-Koreanen aan de lijve ondervonden. De apostel Paulus werd ook meerdere malen met de dood bedreigd. Toch heeft hij alle adviezen om niet te gaan naast zich neer gelegd. Hij ging, omdat de Heere hem ingaf om te gaan.
Dat er nu christelijke organisaties en kerken zijn die kritiek leveren op deze groep Zuid-Koreanen begrijp ik dan ook niet helemaal. Dat wil zeggen: ik kan het begrijpen vanuit werelds perspectief. Zij denken misschien aan hun imago, aan wat het kost, aan hun positie, etc. Maar dat heeft allemaal niets met geloof te maken. Vanuit hemels perspectief begrijp ik er niets van. Gaan wij nu kritiek leveren op onze eigen broeders en zusters? Die nota bene meer voor de Heere over blijken te hebben, dan de meesten van ons - namelijk hun leven, in meest letterlijke zin?
Het is precies zoals ND-redacteur Dick Schinkelshoek een paar weken geleden schreef:
"De confrontatie met het enthousiaste en actieve Koreaanse christendom is voor afkalvende Europese kerken best even wennen.."
Die Zuid-Koreanen doen, wat wij - als westerse christenen - in het verleden deden maar nu verzuimen. Wij worstelen met allerlei doelgerichte 40-dagen methoden die de Bijbel niet eens kent. De meest simpele opdracht in de Bijbel - 'ga' - kunnen velen van ons niet eens meer uitvoeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten